İmamoğlu’ndan kreş yorumu: “Hastalıklı bir kafa”

CHP tarafından düzenlenen “Yerel İdareler ve Eğitim Çalıştayı”, İstanbul Planlama Ajansı’nın (İPA) Florya’daki yerleşkesinde gerçekleştirildi. Çalıştayın açılış konuşmalarını CHP Genel Başkan Yardımcıları Gökan Zeybek ve Suat Özçağdaş ile CHP İstanbul Şehir Başkanı Özgür Çelik yaptı.

TBB ve İBB Başkanı İmamoğlu da çalıştayın “ufuk turu” kısmına konuşmacı olarak katıldı. “Yerel yönetim”, “eğitim” ve “Cumhuriyet Halk Partisi” kavramlarının birbirine uyumlu ve çok yakışan kavramlar olduğuna vurgu yapan İmamoğlu, şunları söyledi:

-Bu ülkede; dağın başındaki bir köyden, kıyıdaki bir köye yahut kasabadan ilçesine varana kadar, her annenin başta ve her ailenin önceliğidir evladını okutabilmek. Bizler, sosyal adaletin sağlanmasında en çok önemli sınırın eğitim olduğunu, eğitimde eşitlik olduğunu bilen insanlarız.

-Eğitimin, cumhuriyet kıymetlerinin yaşatılmasındaki temel rolünü de hep birlikte yaşayarak büyüdük. Elbette sıkıntılar vardı.

-Daha iyisi yapılabilirdi. Ama hiçbir zaman eğitim, bugünkü kadar, -Suat Bey’in de tek tek ifade ettiği gibi- yapısal sıkıntılarla karşı karşıya olmamıştı. Zira bu tek başına bir başarısızlık olamaz. Bu tek başına bütçeyi iyi yönetememek olamaz. Sürecin bu şekilde olması, yalnızca siyasi öncelikleri üzerinden de olamaz. Ben, ne yazık ki dönem dönem, belli sınırlarında, belli yönetici kulvarlarında kasıt arıyorum artık. Niçin kasıt aradığımı biraz sonra bir kısım örneklerle de sizinle paylaşacağım.

-Bugün hangi siyasi görüşe sahip olursa olsun, tüm vatandaşlarımızın ortak kanaati ve kararı, Türkiye’nin en çok önemli ve ne yazık ki tahlile bir türlü kavuşturulamayan ve kavuşturulamayacaklarına inandıkları en büyük sorun, eğitim sıkıntısıdır. Ve hiç değişmedi bu. En az 15-16 yıldır siyasi anketlere dikkatle bakan birisiyim.

-Kesinlikle ve kesinlikle diğer alanlarda zikzaklar olmuştur, inişler, çıkışlar olmuştur bugünkü iktidarla ilgili, ama 15-16 yılını sağlam takip eden birisi olarak, eğitimdeki başarısızlığı bu ülkenin yurttaşları büyük oranda onaylıyor ve tescilliyor.

-‘Ülkemizin geleceği eğitim’ diyoruz. Ama eğitimdeki başarısızlığı da tescilliyoruz. O zaman işte biz, CHP’liler olarak, kendimizi sorgulamalıyız.

-Bu kadar temel bir sorunu kabul eden halkımızın oylarını alıp, bu kadar ön planda eğitimi tutan bir siyasi aklın sahibi olarak niye iktidar olamadık? İşte onun için Türkiye’nin geleceği için, iktidar olmak ve bu hususlardaki adımları atmak, aslında hep birbirini bağlayan, birbirini takip eden kuvvetli tahliller ve adımlar.

-Bu istikametiyle eğitim sistemi ve müfredatı boyutuyla, fiziki ve maddi şartlar boyutuyla, öğretmen boyutuyla, sürekli değişen Milli Eğitim bakanları ve bakanların zihniyetlerinde, kalitesinde görülen problemler boyutuyla, akla gelebilecek bütün boyutlarıyla eğitim bir problemler yumağı.

-Bütün gençlerimizi, geleceklerini yurt dışında aramaya sevk eden sebeplerin başında eğitimin kalitesinin, dünya standartlarından uzaklaşması ve kamusal hayatta eğitim ve liyakat arasındaki alakanın net olarak bozulması geliyor. Ağır ekonomik şartlar, çalışma hayatındaki güvencesizlik, mülakat gibi…

-‘Mülakat benzeri mülakat! Harikulade bir kavram. ‘Mülakat benzeri mülakat!’ Yani aslında bu laf bile, geriye dönük 22 yıl mülakat benzeri mülakat olmayan mülakatların yapılması manasına geliyor. Çok acı bir durum.

-Mülakat benzeri mülakat! İşte tam da bu istikametiyle partizanca uygulanan yolların tesiriyle çocuklarımız, şöyle bir duyguya sahip olmaya başladı: Okuyacağım da ne olacak! En tehlikeli şey bu.

-‘Ne yaparsam yapayım, benim yazgım değişmez’ diyor. ‘Çalışırsam da olmaz’ diyor. ‘Okursam da olmaz’ diyor. Sorunun temeli burada başlıyor. İşte her Türkiye Cumhuriyeti vatandaşının sorgulaması ve her yöneticinin kendini sorumlu hissetmesi gereken tablo bu. Bu ağır tabloyu yaratan zihniyet, maalesef eğitimi bütçe ayırmaya değecek bir alan olarak da görmüyor.

-Bu tablo, hakikaten utanç verici. Hani bu kadar eğitimi önemsiyoruz, bu kadar eğitim için çırpınıyoruz, paralanıyoruz aileler, çoluk-çocuk, gençler ve bu durumdayız. Utanç verici yani. İktidar, aslında net bir tercih yapıyor. Bunu bilelim. O tercih, eğitimi öncelikli bir kıymette görmemektedir. Bu tercihi yapmazsak, tahlili de aralayamayız, milletimize de bunu doğru dürüst anlatamayız. Eğitim, onlar için bir öncelik değil. Çok net.

-Bu siyaset aklı için bir öncelik değil. Hele hele sistem değişimine doğru gittikleri o süreçten itibaren, bu tamamen devre dışı bırakılan bir alan. İktidar, net olarak şöyle bakıyor sıkıntıya: ‘Günü kurtarmaya bakıyorum.

-Ülkenin geleceğiyle ilgili değilim kardeşim’. Tabi bu aslında, ‘önümüzdeki seçimi düşünüyorum, gerisi benim için teferruat’ anlayışı.

-Bana bir konu getirdiklerinde, bir sorun getirdiklerinde diyorum ki, ‘Ben, sonuç odaklı bakıyorum; onlar seçim odaklı bakıyor.’ Sonuç ve seçim. ‘Bir sorunun sonucunu bulmalıyız.

-Onu çözmeliyiz’ diye bakıyoruz. Onlar, seçim diye bakıyor. Seçim için her yol mubah. Yani o koltukta kalmak nasıl bir şeymiş? Onun sahibi olduğunu düşünmek, maddi-manevi sahibi olduğunu düşünmek, Türkiye’nin bütün gelirlerinin sahibi olduğunu düşünmek mesela… Ya da bu kentin bütün rantın sahibi olmayı düşünmek. Bu nasıl bir histir yani? Bu nasıl bir anlayış? Nasıl bu zihne gelebilir bir insan, yakın etrafıyla birlikte bir avuç insan. Düşünemiyor bile insan.

-O bakımdan nitekim eğitimde yaşanan çöküşü, kesinlikle bu tarafıyla ele almalıyız. Net olarak bilmeliyiz ki, bu çöküşün çocuklarımız üzerindeki tahribatı çok büyüktür. PİSA verilerine göre, Türkiye’de ömründen şad olmayan 15 yaşındaki öğrencilerin oranı, 2018’de, daha dün, yüzde 34 iken, 2022’de yüzde 44’e yükselmiş durumda.

-Son iki yılı da siz varın düşünün. Ve ümitsizliği ben, çocukların gözlerinde görüyorum. Ben okulları geziyorum. Çocukların sokakta bizi gördüğünde, problemleri bizi bize ifade ediş biçimini, dertleniş biçimlerini gördüğümde, güya karşımda 40 yaşında, 50 yaşında bir insan var. Şaşkınım. Yahu o yaştaki çocukları, ilkokul ya da ortaokul yaşındaki çocukları, biz bu sıkıntıları yumağının içine nasıl sokarız?

-Yazık değil mi? Okul öncesi eğitime katılım, Avrupa Birliği’nde yüzde 93’ken, ülkemizde bu oran yüzde 50’nin altında. 20-24 yaş istihdam grubunda herhangi bir eğitim programında yer almayan gençlerin ilgili yaş kümesindeki toplam genç sayısına oranı, Türkiye’de yüzde 33, OECD ortalaması ise yüzde 14. Yani neredeyse üç misline denk geliyor. Gençlerimizin vay haline! Vay ülkemizin geleceğine!

-Bir öteki deyişle; 20-24 yaş kümesindeki her üç gencimizden biri, ifade edildiği benzeri ne eğitimde ne iş hayatında; yolunu bilmiyor, bir kılavuzu yok. Ve en çok bu alanı hedefliyoruz kentimizde.

-Onun için 29 noktada Bölgesel İstihdam Ofisleri açtık. Onun için yüzlerce elemanımızla, onlara çok profesyonel hizmetler sunuyoruz. Onun için 500 binin üzerinde CV birikiyor dönem dönem elimizde.

-Onun için Enstitü İstanbul İSMEK üzerinden, onlara tarifli iş imkanı sağlayarak, gelen taleplerden insanları mesleksel kümelerine göre eğiterek iş bulmalarına imkan yaratıyoruz. Yani sertifikalı bireyler haline getirme gayreti içerisindeyiz. Aksi takdirde, kesinlikle o gençlerimiz boş bakıyorlar dünyaya.

-Bilmiyorlar ne yapacaklarını. Ve biliniz ki, ‘genç Türkiye’ diye anlattığımız yahut nüfus yaş ortalamasına baktığımızda genç Türkiye olarak övündüğümüz o gençlikte tepeyi gördük. Artık yaşlanan bir yere doğru iniyoruz. Yaşlanan bir Türkiye’yiz artık. Bu da bir realite. Bu korkunç sözleri sizlerle paylaşırken, bunlar bir yanıyla Türkiye’nin gerçeği.

-Eğitimin ve ülkenin geldiği bu noktada, sıkıntının özü de ‘her şeyi ben bilirim’ prosedürünün, aklının sonucu. Yoksa burada da çok değerli akademisyenlerimiz var. Yani ülkemizin insanına emanet et kendini, sırtını onlara yasla ve ülkeye güler yüzle bak; diğer hiçbir şeye gereksiniminiz yok.

-Yani kuralları ve kurumları sağlıklı hale getirdiğiniz bir ülkede, vatandaşınıza yüzü dönük bir sistemi var ettiğinizde, onları işine kattığınızda her sorunu çözebileceğiniz gibi, elbette bu alandaki bütün sıkıntıları da çözebiliriz. Tabii bu akıl için ifade ettiğim metot çok büyük rol oynuyor.

-İktidarda kalma, onlar için tek bakış açısı ve tek hedef. 15 yaşındaki çocuklara ve en hoş çağlarındaki gençlerimize yaşattıkları bu derin mutsuzluk ve ümitsizlik, onların umurunda değil.

-Onların tek bakış açısı, o partizan zihniyetlerin zehirlediği o akılların açıkçası tek bakış açısı; iyi bir şeye nasıl pürüz oluruz mesela? Yani ‘CHP seçim kazandı, onları nasıl zapt edebiliriz?’ Hatta nasıl alıkoyabiliriz? Nasıl çalıştırmaz hale getirebiliriz? Ya da nasıl kreşleri kapatabiliriz? Onların baktığı şey bu.

“Bir tek devlet okulunu bile dışarıda bırakmadan bunu yaptım”

CHP’li belediyelerin kreş açmak için gösterdiği gayretten, kreşlerde sunulan o kaliteli bakım ve eğitim faaliyetlerine, milletimizin gösterdiği o takdir ve teveccühten rahatsız oluyorlar. Yahu insan rahatsız olur mu bundan? Tam tersine; ben iyi bir sistem görsem, buradaki herhangi bir belediye liderimiz, ister belde olsun, ister ilçe olsun, ister öteki bir boyutta olsun, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı olarak onu alırım, onu uygularım, daha düzgününü nasıl yaparım, onun gayretini gösteririm. Yani ülke ismine, millet ismine, yöneticilik fazileti budur. Bunu kıskanıp, bunu kapatmak akıl alır benzeri bir şey değil yani. Ben okullara çok ilgili alakalı bir beşerim. Her gittiğimde, memleketimde ve okuduğum okulların içine girerim, bahçesinde dolaşırım kendimi daha güçlü hissetmek adına. Beylikdüzü Belediye Başkanı olduğum yıl, hemen okulları gezdim. Zira seçim kampanyası da demiştim. ‘Ben anahtarlarınızı alacağım, size pırıl pırıl okullarınızı Eylül’ün başında teslim edeceğim’. Bu türlü söylemiştim, o denli başladım. Tabii bu büyüdükçe büyüdü. Okullar çok şad. Müdürler mutlu. Okul aile birlikleri mutlu. Bir tek devlet okulunu bile dışarıda bırakmadan bunu yaptım.

“Ne oldu? 7-8 ay sonra biz olduk belediye başkanı İstanbul’da”

Tabi akılları 3-4 sene sonra başlarına geliyor. Bir tane partizan bir milli eğitim yöneticisi, kıyameti koparıyor. İlçe başkanları seferber. Bir ihbar. Bu ara biz başlamışız. Okullardan anahtarlarını almışız. Taşeronlarımız çalışıyor. Bir sabah bir ihbar. Hiçbir kimse, yani taşeronlarımız okullara giremiyor. Niçin? Okullar kilitli. Nasıl kitli? Kapatıp gittiler anahtarı aldılar. Ayıp. Bu taşeronlar okula giremez. Neymiş? İstanbul Büyükşehir Belediyesi yapacakmış, Beylikdüzü Belediyesi yapamazmış. Bak sen! O denli sinirlendim ki. Sürücüye ‘sür’ dedim. Yakuplu’da bir ortaokula gittim. Kapıyı kilitlemiş, beni de görmüş okul müdürü, arka kapıdan kaçıyor. Kapı kilitli. Kapının kapısında bekleyen boyacılar, tesisatçılar falan filan. Okulda kimse yok. Kapıda ödemeler. Onlar da bu türlü bakıyorlar yani. Niçin okul kilitlenir? Bunları yaşadık. Hani zannediyorlar Ekrem İmamoğlu bunları uyduruyor. Bunların yüzlercesi var. Trajikomik işler. Ne olacak yani? Ne olacak? ‘İstanbul Büyükşehir Belediyesi yapacak.’ Hani onların partisinden ya! Tabii okullar sefillik içinde. Okullar açıldı, hala okullarda boyacılar, bilmem neler. Ne oldu? 7-8 ay sonra, biz olduk Belediye Başkanı İstanbul’da. Ne oldu yani?

“Buradan siyasi nema çıkartırım başı hakikaten hastalıklı bir kafa”

-Buradan siyasi nema çıkartırım başı, sahiden hastalıklı bir baş. O hastalıklı baş yeni değil yani. Yaşıyoruz; hala yaşıyorsunuz, biliyorum. O bakımdan oy derdi yüzünden, çocukların, anne-babaların mutluluklarından rahatsız olmak, nasıl bir şeydir yani? İşte bu akıl, artık vaktidir arkadaşlar, çok çalışacağız, onların koltuklarıyla vedalaşmalarını biz sağlayacağız. Bunları yollayacağız oradan. Öbür yolu yok bu işin yani. Onun için işinizi önemseyin. Tek kreşi yoktu İBB’nin, şimdi 105 kreşimiz var. Kreşlerimizin her biri, yapısal olarak örnek yapılardır. Bahçesi, içi, dizaynı, çalışma biçimi vesaire, müfredatı…

-İnşallah 150’ye süratlice gelmek üzereyiz. 30’un üzerinde şu an inşaatı devam eden kreşimiz var. Bizim açtıklarımız yani Ekrem İmamoğlu’nun kreşi değil ki; kamunun kreşi, milletin kreşi, vatandaşın kreşi.

-Yine İBB bu hizmete devam edecek. Bunu görmüyorlar. Hatta seçimden önce, sanki milleti kandırır mıyız diye demek ki, ‘Her mahalleye bir kreş’ diyorlar. Yani biz Anne Kart verirken, onların, ‘Biz Baba Kart vereceğiz’ demesi benzeri yani! 2019’da, ‘Kimin parasını kime veriyorsun’ dediler. Bak; nereden nereye veriliyor?

-Şimdi Baba Kart vereceğiz, diyorlar. Dedim ya her yol mubah! Ve kötülemeye çalışıyorlar. ‘Bugün saat 15.00’e kadar kreşlerin sayısını bize bildirin!’ Güya suç kanıtıymış benzeri yani. Arayış bu. Yani biz de onları karartacağız yani! 105 ya, azaltacağız onları, 15 yazacağız falan yani. Başa bakar mısın? Esasen hepsi orada; uçmaz, kaçmaz yani.

“Partizanlığı söküp atacaksınız kurumlarınızdan sevgili belediye başkanlarımız”

-Hep söyledim, söyleyeceğim; partizanlığı söküp atacaksınız kurumlarınızdan sevgili belediye liderlerimiz. Sevgili kurum yöneticileri, partizanlık bu ülkenin zehridir. Bu ülkeyi birbirine düşüren akıldır. Bu milleti birbirine düşüren akıldır. Partizanlığı söküp atacaksınız. Benim ruhumda yok.

-Nasıl olsun? Ailemde on çeşit siyasi görüş var çocukluğumdan beri. Partizanlık yaparsam, o zaman benim ailemi reddetmem lazım yani. O denli bir şey yok. Onun için herkesin kurumundan söküp atması lazım. O nedenle şunu söyleyeyim. Şeffaf ve liyakatli alım, eğitimde olduğu gibi, her alanda da çok titizlikle yönettiğimiz bir sahadır. Ve biz, bu hususta önemli bir şikayetle hiç karşı karşıya kalmadık.

-Kreşlerde, çocuklara yönelik hiçbir siyasi telkin yapılmaz, yapılamaz. Açtığımız kreş vesilesiyle, hiç kimse rant elde edemez. Milletin parasını, direkt milletin gereksinimleri için kullanırız. Araya hiçbir kirli eli sokmayız. Yalnızca onların açamadığı kreşleri biz açıyoruz diye, ortalığı işte bu istikametiyle karıştırmıyorlar.

-Bizim standartlarımıza sahip kreşleri açıkçası onların asla açamayacaklarını vatandaşlar hissettiği için, gördüğü için telaşlanıyorlar. Onlar da biliyor açamayacaklarını. Zira o partizan akıldan sıyrılamayacaklar. Objektif davranamayacaklar. Demokrat olamayacaklar. Onu görüyorlar. ‘Biz bunu yapamayız’ diyorlar; onun için en iyisi kapatalım. Kısa yol. Onun için telaştalar.

“Büyük fiyat artışları, dar gelirli vatandaşlarımızın hayata dair umutsuzluklarının en büyük sebebi”

Kreşlerle uğraşanların ekonomiyi iyi yönetme, vatandaşın refahını sağlama vazifeleri olduğunun onlara hatırlatılması lazım. Bu vazifelerini de yerine getirmedikleri için, eğitim maliyetleri ne yazık ki ailelerin üzerine daha büyük yük olarak geldikçe geliyor. Örneğin; İstanbul’da ilkokula başlayacak bir öğrencinin, İPA’nın raporlarına göre, kırtasiye alışverişlerinin maliyeti, evvelki seneye göre yüzde 71,9 artmış. Yani bu yılın kırtasiye çantası, bir çocuğun geçen seneye göre yüzde 71,9 daha pahalı. Ve kırtasiye sepetinde bulunması gereken 16 temel ürünün dördünde -özellikle dikkat çeksin diye arkadaşlarımız koymuş- yıllık fiyat artışı ise yüzde 100’ün üzerinde. Eğitim gereksinimleri ve kırtasiye, kıyafetle de bitmiyor. Aynı vakitte hep konuştuğumuz okul beslenmesi, ulaşım masrafları da bel büken diğer öncelikler. Bütün bu yaşanan büyük fiyat artışları, dar gelirli vatandaşlarımızın hayata dair umutsuzluklarının en büyük sebebi.

“Öyle kıssaları dinliyorum ki”

-Örneğin; bizden önce İBB’de bu taraflarıyla katkı sunma kalemlerinin çok çok üstüne çıktığımız bir dönem yaşatıyoruz. Her alanda. Kız çocukları okusun diye dayanağımız var. O denli bir istatistik var ki, İstanbul’un nüfusuyla çarptığınızda, burada bulunan kimi ilçe belediyelerimizin nüfusu kadar yapıyor.

-Nasıl bırakırız biz bir kız çocuğumuzu evinde yahut sokakta, okul okumada? Çatlarım hırsımdan. Bir kızımız okuyamayacak! O kız çocuğum için mecnun olurum. O denli bir şey yok. Okutacağız yani. Onun için bu mevzuda aktif çalışıyoruz. Bizden önce İBB’nin bir kreşi yoktu, sıfırdı. Birçok sıfırı devraldık, onu söyleyeyim. Bir öğrenciyi yatıracak yurdu yoktu. Bugün; 8’i kız, 6’sı erkek, 14 öğrenci yurdumuz var.

-Şehrin göbeğinde inşaatları devam eden de yurtlarımız var. Bugün itibarıyla da 5 bin 819 üniversite öğrencimiz bizim yurtlarımızda. O denli kıssaları dinliyorum ki yurtlara gittiğimde. ‘Bu yurt olmasaydı, beni ailem okula yollamayacaktı!’

-Ve bunu söyleyenlerin tamamı kızlar. 2023 yılında arttırdığımız sayıyla, 100 bin üniversite öğrencisine üniversite dayanağı veriyoruz. Tam 1,5 milyar lira biz bu sene üniversite öğrencilerine destek veriyoruz. 83 bin ilk ve ortaöğretim öğrencisine maddi eğitim dayanağı veriyor. Bunların hepsi sosyal incelemeden geçen öğrencilerimiz. 43 bin öğrenciye, uzun süre, bir yılını destekleyecek düzeyde, eğitim seti dayanağı veriyoruz.

“Bu paragraf, bu hükümetle uyumlu bir paragraf değil”

-Eğitim alanında merkezi idareyle iş birliğini güçlendirmeyi, böylelikle kaynakların aktif kullanımını ve eğitim sisteminin demokratikleşmesini amaçlıyoruz. Bu paragraf, bu hükümetle uyumlu bir paragraf değil. Ama olmasını istiyoruz. Ben hep hatırlatıyorum onlara. Senin bakanlığın senin değil, benim de bakanlığım. Milletin bakanlığı. Belediye senin, benim değil; milletin belediyesi.

-Onun için bazen diyorum, ‘Çağır geleyim kardeşim.’ Hangi bakan olursa olsun, giderim. Kim olursa olsun, koşa koşa giderim. Zira, ben oraya İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı, 16 milyon insanın temsilci olarak gidiyorum. Ama onların bir kısmı çağıramaz. Onlar, bir kişinin temsilcisi.

-Benden farkı bu. Ben güçlü adamım. Ben, 16 milyon insanın temsilcisiyim. Kimileri çağıramıyor. Çağıranlara da minnet hislerimi iletiyorum. Vazifelerini yapıyorlar, ama minnet hislerimi iletiyorum. Vazifelerini yapıyorlar. Teşekkür ederim yani. Doğru olanın bu olduğunu hatırlatmak lazım.”

“Türkiye’nin bu zihniyetten kurtulması lazım”

-Okulların paklığı sıkıntısında, güya yerel idareyle merkezi yönetim arasında bir rekabet varmış benzeri bir algı! Ne alakası var? Yani Cumhuriyet Halk Partisi’ni engelleme! Yahu daha çok zarar görüyorsun siyaseten. Onu görmüyor mu oradaki okul aile birliğindeki yöneticiler ya da veliler, şunlar, bunlar. Ne alakası var?

-Belediye de senin kardeşim. Gel destek iste. Bak ne oldu? Gittin okulların kapılarını kapattın, ‘büyükşehir yapacak’ falan filan dedi. Ne oldu? Kıyıda köşede bir ilçenin belediye başkanı Ekrem İmamoğlu, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı oldu. Yani bunu yaparsan, daha berbatı olur. Uyarıyorum yani.

-Gerçekten Türkiye’nin bu zihniyetten kurtulması lazım. Eğitimde sıkıntıların ortak akılla, demokratik katılım süreçleriyle, partiler üstü bir yaklaşımla çözülebileceğinin kabul edilmesi lazım. Zihniyetin değişimine ihtiyaç var. Biz CHP’liler olarak, eğitim sıkıntısına azami seviyede ehemmiyet göstereceğiz. Eğitimcilere sahip çıkacağız. Ve hiçbir zaman bu kararlılığımızdan bir adım bile geri adım atmayacağız. Bu bizim temel sıkıntımızdır.

“Memleketin her bireyinin kendine güvendiği bir ruhsal ortam, bu milleti ayağa kaldırır”

-Cumhuriyetin ilk dönemi, hakikaten eğitim manasında muazzam bir ihtilal periyodudur. Bu ihtilalin özü, cumhuriyetin kuruluş unsurlarının de karakterini gösteren tek şey, muazzam bir aslında dönemi başlattı ve yurttaşların eşit bir biçimde eğitimden yararlanmasını ve temel hak haline getirilmesi çabasını başlatmıştır.

-Bunun için fiziki şartlar ve kültürel atmosfer oluşturulmuştur o periyotta. Tam da işte o Cumhuriyet aydınlanmasını, o aydınlanmanın taşıdığı o kozmik kıymetleri içselleştirilmiş, eşit ve özgür bireylerden oluşan, öz inançlı bir toplum olabilmek.

-O yolda öğretmenler ve eğitimcilerin varlığı çok önemli. Öz inançlı bir eğitim. Asla aldatılmayacak insanlar. Ne aldanacak ne aldatacak. Nasıl olur? Öz itimatla olur. Ben bazen dinliyorum. ‘Bizi kurtarın!’ Millet, kendini kurtaracak. Nasıl? Kendine güvenecek.

-Ben güveniyorum kardeşim. Pazarcıya gidiyorum. O tezgahtan kazanıyor, 10 tane nüfusa bakıyor. ‘Senden daha büyük ekonomist var mı’ diyorum? Bakma o denli kendine ekonomist diyenlere! Ekonomist sensin; emeğinle, alın terinle. Onun için bu memleketin her bireyinin kendine güvendiği bir ruhsal ortam, bu milleti ayağa kaldırır.

“İşimiz; toplum, millet”

-Biz, Cumhuriyet eğitimi almış bir milletiz. Öteki milletlere benzemeyiz. Cumhuriyet, bizim okulumuzdur. Bizler, o okulda eşit ve onurlu olmayı öğrendik. ‘Allah razı olsun cumhuriyetten’ derim. ‘Allah razı olsun öğretmenimden’ derim.

-İşte biz, bugünün eğitiminde topluma, bütün bireylerine, doğusuna, batısına, Hakkari’sine, İstanbul’una, Artvin’ine, Muğla’sına, Diyarbakır’ına, Trabzon’una, Sinop’undan Kastamonu’suna, Ankara’sına, İstanbul’da Bağcılar’dan Şişli’ye, Silivri’den Şile’ye Tuzla’dan Üsküdar’a her bir ilçesinde, her bir ilçesinde çocuklarımızın kendisini diğer çocuklarla eşit hissetmesini sağladığımız an, ben Cumhuriyet’e layık bir belediye başkanı olabilirim.

-İşte bunu, bütün ülkede yapmalıyız. Niçin yapmalıyız? Mustafa Kemal Atatürk’ten öğrendiğimiz gibi; fikri hür, vicdanı hür, irfanı hür bireyler olmak için ve toplumun o denli bireyleri yetiştirmesi için yapmalıyız. Kendimize ve birbirimize ve milletimize lütfen güvenelim. İş birliğimizi yüksek tutalım. Boş hususların zihnimize girmesini sağlamayalım. İşimiz bu. İşimiz; toplum, millet.”