Evinde ofisinde tasarruf yapar kız öğrencilere burs verirdi

19 yıl başbakanlık, 7 yıl Cumhurbaşkanlığı yaptı. Bu yıl onun 100. doğum yıldönümü. Bugün ise onun 9. vefat yıldönümü. Bugün saat 11.00’de Isparta İslamköy’deki anıt mezarının başında anılacak, onunla ilgili anılar anlatılacak. Demirel’in yanında 20 yıldan fazla özel tabibi olarak görev yapan, haftanın 7 günü, yılın 12 ayı hep yanında olan Dr. Aylin Cesur, “Sayın Demirel’i çok özledim” diyor. Anılar canlanıyor. Çankaya Köşkü’nde Demirel ve eşi Nazmiye Hanım’la yürüyordu. O gün yorucu bir seyahatten dönmüşlerdi. Nazmiye Hanım’ın ayak bilekleri şişmiş… Ortaları açılmış parkede, hafif topuklu ayakkabısı ile parke ortalarına takılmamak için gayret sarf eden Nazmiye Hanım, “Süleyman, şu parkeleri bir yaptırtsan mı artık!” dedi. Olayın şahidi Dr. Aylin Cesur sonrasını şöyle anlatıyor:

NAZMİYE HANIMA ŞUNU SÖYLEDİ

“Sayın Demirel’in tek bir defa bile sesini Nazmiye Hanım’a yükselttiğini duymamıştım. Cumhurbaşkanımız, hafif sert bir tonla ‘Nazmiye, Atatürk’ün yaptırdığı Çankaya Köşkü’nün parkeleri onlar. Tek bir çivi dahi çakılamaz’ dediğinde, Nazmiye Hanım’ın ‘Haklısın, latife yaptım. Terlik giyer yürürüm ben, sen merak etme’ dedi. O gün görevli olduğum o tarihi binanın ehemmiyetini daha iyi anladım. Parkesinden duvarlarına her ayrıntısı unutmamak üzere hafızama kazıdığım bir tanıklık idi bu. Ve akabinde geçecek yıllar sonunda, Demirel’in görev mühleti dolduktan sonraki bir periyotta Atatürk’ün yürüdüğü parkelerin üzerine rabıta döşendiğini, hatta Atatürk’ün kabul yaptığı alt kattaki resepsiyon salonunun da yüzme havuzuna dönüştürüldüğünü duyduğumda çok ama çok üzüldüğüm bir misyondu bu.”

VEFATINDAN 3 GÜN SONRA

Güniz Sokak’taki evi kimsenin geri çevrilmeden içeri alındığı bir deva kuruluşuydu. Bunların içinde ‘deli’ dedikleri saf vatandaşlar da vardı. Bunlar, Güniz Sokak’ın müdavimleriydi. Onlar da geri çevrilmez, meskenin karşısında bulunan lokantada yemek yedirilmesi talimatı ile muhafazalara yemek parasını, yol parasını verir. Cebine de harçlık koyduğu kimseler vardı. Onları çok iyi karşılar, ağırlardık. Kendisi de kesinlikle kabul eder, şahsen ilgilenirdi. Onlardan birisi de Adapazarı’ndan gelen Ümit’ti. Aylin Hanım, Ümit’in hikayesini şöyle anlatıyor:

“Ümit, üstü başı dökük, yara bere içinde gelir, Demirel’e sarılır, ellerini öper, hal hatır sorar giderdi. Sıhhatle ilgili sorunu varsa hastaneye götürür, tedavi ettirirdik. Otobüse bindirip gönderirdi. Sayın Demirel, Ümit’in eve varıp varmadığını ailesini aratıp takip ederdi. Ümit’in, Sayın Cumhurbaşkanımızın vefatından sonra üç gün ağlayıp, sonra da vefat ettiğini duyduk. O denli derinleşti ki kederim, tarif edilmez bir şey bu.”

KORUMALAR ENDİŞELENİYORDU

“Kocaelili İsmail vardı. O biraz agresif hareketler yapıyor diye polisler tasa etmiş, benden rica ettiler ki görüşürken yanında olalım diye! İsmail polisleri görüp de ‘Çıksınlar dışarı’ deyince, ‘Çıkın’ dedi Cumhurbaşkanımız. Çıktık ama muhafaza müdürünün içi rahat etmedi, kapıyı az araladı. Baktık ki ayaktalar, Cumhurbaşkanımız elini İsmail’in omzuna koymuş, kulağına doğru konuşuyor. İsmail sakinleşmiş, gazetelerden kestiği Demirel fotoğraflarını kırık bir çerçeveye koymuş, ikram de getirmiş kendince. Onu müzeye koyma talimatı aldık. Karnı doyuruldu, aynı şekilde Ümit benzeri yaşadığı kente, Kocaeli’ne gideceği otobüse kadar eşlik edildi ve uğurlandı. İsmail’i uğurlayınca, dedim ki ‘Efendim muhafaza müdürü çok tedirgin oldu, Ümit falan tamam ama ‘bilmediğimiz yabancı akli melekelerinden mahrum bu şahısları içeri alınca, eşlik edelim müsaade ederlerse’ diyorlar.

Bana ‘otur’ dedi, oturdum. Elini dizime koydu, ‘Bak kızım’ dedi, bu meczuplar var ya, iradesi yok, kendisini bilmiyor. Cenabı Allah onlara bu türlü bir ömür takdir etmiş. Bu durumda bizlerde yardımcı olmaz, sevgiyle yaklaşmaz, yardım etmezsek, Allah’ın bize verdiği kalple aklı kullanmamış oluruz. Kim gelirse gelsin çevrilmeyecek’ dedi ve şöyle devam etti: ‘Kadınlar, yaşlılar, kimsesizler, hastalar ve de çocuklar. Bunlar gelir de sizden yardım isterse, asla geri çevirmeyecek, ilgileneceksiniz. Onlar bizim için ne olursa olsun, saat kaç olursa olsun yardım isteğinde geri çeviremeyeceğimiz vatandaşlarımız içinde özel ehemmiyete sahip! Sorumluluğumuz var ve sizlerin de olmalı bir ömür.”

ÖĞRENCİLER İÇİN MASRAFLARI KISTI

Demirel, Dr. Aylin Hanım’a, “Senden işçiyle konuşup tasarruf yapılmasını ve bu masrafın azalması için önlem alınmasını rica ediyorum.  Sorumluluk al ve gereğini yap” dedi. O vaktin parası ile 15 bin TL tutan ofis, elektrik, su vb. masrafları sonraki ay 9 bin TL’ye düşürüldü. Aylin Hanım, olayı şöyle anlatıyor:

“Ben ‘masraflar azaldı’ diye mutlu olacaklarını düşünmüştüm. Bana dedi ki; ‘Şimdi bize gelen mektuplardan ve müracaatlardan kız öğrencilerden en ihtiyacı olanları tespit et. Verdiğimiz diğer öğrenci bursu ne kadarsa, bu parayla o kadar daha öğrenciye burs verelim.’ O vaktin burs fiyatı aylık 500 TL idi. 12 kız öğrenciye daha burs vermeye başladık.”

9 yıl önce Demirel’in vefat haberini duyururken Demirel’i sevenler de gözyaşlarına boğulmuştu. O gün Aylin Hanım şunları söylemişti:

ATATÜRK TÜRKİYESİ’NE BAĞLIYDI

“Kendi sözüyle ‘İslamköy’lü bir köylü çocuğu, devletin en aziz makamına seçilebilmiştir. Bu, cumhuriyet ve demokrasi sayesinde olmuştur.’ Köydeki çeşmede, elektrik direğinde, tüten bacada, çalışan fabrikada, susuz toprakların hasretini gideren kanalda, ovaları-dağları-karlı dağları aşıp giden yollarda, okulda-üniversitede, Türk köylüsünün alın terinin değerlendirilmesinde, Türk personelinin refahında, Türk esnafının hizmetinde, din ve vicdan hürriyetine hizmetinde kuşkusuz Süleyman Demirel ve onun bir ömür adadığı merkez sağ misyon vardır. Evet, büyük hizmetler yapmıştır bu misyon. Dev yapıtlarla donatmıştır ülkenin her yanını. Bunu, Atatürk’ün kurduğu Çağdaş Türkiye Cumhuriyeti’nin bütün vasıflarının titizlikle korunmasını, Türkiye’nin birliği ve bütünlüğünün korumasını, kalkınmanın demokratik niteliğinin mutlak mevcudiyetinin temellerine büyük sadakatle yapmıştır. Bu misyon; Atatürkçü, laik, demokrat, milliyetçi, muhafazakar, hürriyetçidir. Hak ve hukuktan yanadır.

HER YERDE DEMİREL’İN İZLERİ

Ben de bir bayan olarak Atatürk’ün kurduğu cumhuriyete ve biz bayanlara verdiği haklara sahip çıkmalıyım ve katkım olmalı diye görev bilerek siyasete girdim ve milletvekili olarak gittiğim her yerde, çabucak her ilçede, köylerde, kentlerde Demirel’in izlerini gördüm. İnsanlar unutmuyor ve ‘baba’yı özlüyor. Türk köylüsü unutmuyor. Türk çiftçisi Demirel’in çiftçinin satamadığını sübvanse edip Toprak Mahsulleri Ofisi’nde topladığını unutmuyor ve onu özlüyor. 1 kilo buğdaya 1 kilo mazot aldığını da dara fikir dağ benzeri devleti arkasında hissettiğini de unutmuyor.

Türk insanı, Suriye Cumhurbaşkanı da dahil herkese gösterdiği ve kararlı tavrı sonrası, teröristbaşının Suriye’yi terk etmek zorunda kaldığını, 12 Ekim 1998’de Suriye’nin pes edip Türkiye’nin isteklerine boyun eğdiği günleri ve daha sonraki gelişmelerle nasıl Türkiye’ye getirildiğini de ve 2000 yılında terörün neredeyse sıfıra indiğini biliyor ve unutmuyor.

Yaşlılık aylığı bağlananlar da unutmuyor Demirel’i. Suyu götürdüğü Gagavuzya’daki Türkler de unutmuyor. ‘Kardeşim’ dediği Haydar Aliyev Bey’le olan yakınlığını, bağımsızlık ilan edildiği periyotta gönderdiği buğdayı da Azerbaycan’daki kardeşlerimiz de unutmuyor. Türk dünyasına olan gönül bağı ve Türki Cumhuriyetler’le olan bağlarımıza, Kıbrıs Davası’nın kahramanı Rauf Denktaş’la dostluğunu ve katkılarını da AB Birliği masasına oturmamız için geçen 50 yıldaki çabalarına tanıklık edenler de unutmuyor ve özlüyor.

NAZMİYE HANIM’IN TUTTUĞU ŞEKER

Demokrasi arayanlar, enflasyona deva arayanlar, devlette ve siyasette müsamahaya susayanlar unutmuyor Demirel’i. Hakkında en ağır karikatürleri çizen sanatkarın kitabına yazdığı önsözde, ağır yazılara karşın dava etmediği gazetecilerin kıssalarında buluyor ve özlüyor. Bayram sabahı en şık kıyafetleri giyip vatandaşa açtıkları Güniz Sokak’taki evde Nazmiye Hanım’ın tuttuğu şekeri yemiş olanların yahut sımsıcak havada saatlerdir görev yapan genç bir muhabirin içtiği soğuk elma suyunu anlattığı köşe yazasında buluyor o sıcaklığı ve özlüyor Demirel’i. Türkiye, birliği, beraberliği, nükteli eleştiriyi, aslında müsamahayı ve huzuru arıyor ve özlüyor BABA’yı…”Vatandaşlarımız, umut veren siyasetçiyi özlüyor. Aylin Hanım, Demirel’li günlerini şöyle anlatıyor: “Sayın Cumhurbaşkanı’mızla seçim sabahı oy kullanmaya giderken heyecanını paylaşırdık. Dönerken de işte ‘Filanca kez Türkiye, hür ve serbest seçimlerini yapabilmiştir’ kaygısı. Bunun değerini bugün daha iyi anlıyorum. Bu ülkede herkese demokrasi,  hürriyet lazım. Ben de babamızı rahmetle anıyor ve bunun altını çiziyorum. Bugün ümitsizlik, varabileceğimiz en berbat yerdir. Demirel’in hep altını çizdiği benzeri (umutsuzluğa yer yoktur.) Cumhuriyetçi, milliyetçi, demokratların ve manevi kıymetlere bağlı olanların daha hoş bir Türkiye’yi inşa etmeleri, yılgınlıktan, çaresizlikten vazgeçmeleri ve Atatürk’ün kurduğu bu hoş ülkede bunu başarabileceğimize inanmaları lazım.

BERABERLİĞİMİZİ DEVAM ETTİRMELİYİZ

Varlığını demokratik rejime borçlu olan bütün kurum ve kuruluşlar, partileriyle, parlamentosuyla, bağımsız yargı organlarıyla, üniversiteleriyle, hür basını ve hür sendikalarıyla, hür olmanın, haysiyetli olmanın yüksek değerini ve ehemmiyetini takdir eden bütün herkesin; cumhuriyeti, demokrasiyi, meşruiyeti müdafaa etmekte kayıtsız kuralsız birleşmesiyle olacak. Huzur, güven, dirlik, sistemlik içinde olan bir Türkiye. Büyük Türkiye! Demirel’in bir ömür koştuğu o hedefe varacağımıza ben inanıyorum.”

Demirel’e “Baba” denilirdi. Onu 9 yıl önce ebediyete uğurladık. Hala onu sevenler, her yıl kabrinde buluşuyor, Edirne’den, Van’dan, Mardin’den, Malatya’dan, İzmir’den geliyorlar, çok hisli anlar yaşanıyor, anılar paylaşılıyor.  Cumhuriyetten 1 yaş küçük Süleyman Demirel’in bu yıl 100. doğum yıldönümü. Biz de Demirel’i hürmetle anıyoruz.

Aramızda baba kız bağlantısı vardı

Aylin Hanım, Özel Hekimi daha sonra Cumhurbaşkanlığı Başdanışmanlığı misyonunda bulundu. Demirel’i şöyle anlatıyor:

“Bu onur duyduğum yıllarda tarihe tanıklık ederken, tabibi olarak da çok zor anların yanı sıra, çok güzel anlar da yaşadım. Görebileceğiniz bir tabibi rahatlatacak en hoşgörülü ve entelektüel hasta idi. Bu misyonları yapmaktan büyük onur duydum ve benim için kendi uzmanlık alanımda yaptığım doktora dışında, Türkiye ve dünya sorunları konusunda bir ikinci doktora hatta üzerinde bir eğitim dönemi idi bu aslında. Her sabah günlük gazeteleri beraberce okuma ve değerlendirme ile başlayan günlerin birbirinden değerli her anını çok özlüyorum Hürmet Beyefendi.”

Doktoru olarak başladığı bu misyonda, bilhassa Demirel’in vefatından sonra yaptığı açıklamadan sonra Aylin Hanım’a Türk halkı, “Süleyman Demirel’in manevi kızı unvanını” verdi. Aylin Cesaretli da, “Gerçekten de yakınlığımız bir baba-kız yakınlığı idi. Kendisine bir ömür şükran borcum var” diyor.

Hiç aşk mektubu aldı mı?

Demirel, sanatkarlara karşı da çok hassastı. Örneğin 1971’de tiyatrosu kapanmak üzereyken o zaman başbakan olan Demirel’den Yıldız Kenter Hanım randevu istiyor. Demirel, “Yıldız Hanım’ın randevuya ihtiyacı yoktur. İstediği zaman gelsin görüşelim” demiş ve kendisine yardımcı olup tiyatrosunu kapanmaktan kurtarmış. Rahmetli Yıldız Hanım bu olayı şöyle anlatmıştı:

“Tiyatromuzu kurarken merhum Kazım Taşkent 350 bin lira verdi, faiziyle ödemek üzere. Taksitlerle ödüyorduk. Kazım Bey vefat edince işler karıştı. Baktım, gazetede ilan, bizim tiyatro icra yoluyla satışa çıkarılmış. O denli panikledim ki… Süleyman Demirel o devirde Başbakandı. Ona telefon ettim. Çabucak randevu verdi. Sıkıntımı ona anlattım, ‘Üzülmeyin Yıldız Hanım, hallederiz’ dedi. Tiyatromu Demirel sayesinde kurtardım.

Aradan yıllar geçti, dönem değişti, 12 Eylül oldu. O güzelliğini hiç unutmadım. Bir röportajını okudum. ‘Hiç aşk mektubu almadım’ demiş. İçim burkuldu. Çabucak oturup ‘Bu bir aşk mektubudur’ diyerek yazmaya başladım. ‘Siz hiç aşk mektubu almadınız ama büyük bir aşkla bağlı olduğum tiyatromun icra yoluyla satışını engellediniz, bana geri verdiniz. Bundan Ötürü bu sonsuz tiyatro aşkımın içinde o günden beri siz de oldunuz hep’ diyerek yazdım ve yolladım.”

Yıldız Hanım daha sonra ne zaman Ankara’ya gelse, rahatsızlık vermemek ismine her seferinde randevu istemek yerine, kapıdan geçer, kapıdaki müdafaa görevlilerine şık bir çiçek bırakır, “Bunu Nazmiye Hanım’a iletin” der ve giderdi. Nazmiye Hanım ve Sayın Cumhurbaşkanımız da o çiçeği salonlarının tam ortasındaki masaya koyardı.